Nie to niemożliwe aby pani Weldon

„Nie, to niemożliwe, aby pani Weldon i jej synek doznali tylu strasznych cierpień! Litościwy Bóg zapewne skierował ich kroki na inną drogę, wiodącą do Kazondy. Nieszczęśliwa matka nie przetrwałaby tych wszystkich trudów.
Kilka osób zachorowało na ospę. Tubylcy zwą tę chorobę ndue. Chorzy nie zajdą daleko. Czy się ich zostawi na drodze
9 maja. O świcie ruszyliśmy dalej. Nikt nie pozostaje w tyle. Bat dozorcy zmusza do prędkiego marszu jeńców upadających z powodu wyczerpania lub choroby. Niewolnicy mają dużą wartość to pieniądz. Póki tylko będą mogli iść naprzód, handlarze nie zezwolą nikomu pozostać w drodze. Jestem otoczony żyjącymi szkieletami. Nie mogą już nawet wydobyć głosu, aby się skarżyć.
Nareszcie ujrzałem starą Nan. Doznałem wstrząsu na jej widok. Nie dźwiga już dziecka na ręku. Idzie zupełnie sama. Będzie jej teraz lżej, ale wciąż jeszcze opasuje ją łańcuch, tak że drugi, luźny koniec musiała sobie przerzucić przez ramię.
Przyśpieszyłem kroku i udało mi się ją dogonić. W pierwszej chwili spojrzała na mnie, jak gdyby mnie nie poznała. Czyżbym się aż tak zmienił
Nan! zawołałem.
Stara niania przyjrzała mi się uważnie i wreszcie wyszeptała
To przecież pan Dick! A ja ... a ja... niedługo umrę!“(11)